Kiedy
mieszka się w mieście i robi zakupy w supermarkecie, pomału zapomina
się o tym jak smakuje prawdziwe jedzenie, skąd pochodzi, jak pachnie,
rośnie i dojrzewa. 

Moje ostatnie doświadczenia to zachwyt nad zapachem
jabłek, które dojrzewały na słońcu, aromat świeżo rwanej z grządki
bazylii, dzika mięta, która pachnie tak, że palce które ją rwały chce
się wąchać jeszcze po paru godzinach od zbioru. Tych jabłek , o których
piszę, nikt nie sprzedaje, bo mają ślady na skórce, zaczynają się psuć
na drugi dzień po zbiorze, wielu ludziom nie chce się ich nawet zbierać.
 W powszechnym odbiorze są niedobre bo nie błyszczą i mają wady –  więc
pewnie cierpkie, gorzkie i robaczywe. Mało kto podnosi je z ziemi, żeby
poczuć jak pachną słońcem i cytryną, żeby spróbować jak cudownie łączą w
sobie słodycz i kwaskowatość.  

Warzywa hodowane bez sztucznych nawozów,
rosnące tak jak im akurat wyszło, mniejsze, większe, jedne krzywe inne
proste; nie odrzucane z powodu mało katalogowego wyglądu,  smakują
inaczej niż te marketowe, gołym okiem widać w nich witalną energię
ziemi, w której rosły. Spróbujcie znaleźć to samo w mierzonych linijką
jabłkach pakowanych w foliowe worki, woskowanych dla lepszego połysku, w
marchewkach obmytych z ziemi jakby nie widziały jej na oczy. Żywność,
którą jemy ma energię: to nie czary ani wiara we „wróżkę zębuszkę”; to
fizyka kwantowa. Jesteśmy tym co jemy. Pożywienie tworzy nasze tkanki,
krew, sprawia, że mamy energię, albo przeciwnie, brakuje nam sił, na
cokolwiek poza tym co robić musimy. Jedząc coś, co zostało pozbawione
witalności i życia, zakonserwowane, przetworzone, pozbawione większości
wartości, jaką dała warzywom i owocom natura, skazujemy się na choroby
cywilizacyjne i desperackie próby podniesienia jakości swojego życia
kolejnym przetworzonym produktem, który tylko pogarsza nasz stan.