Ten, którego karmisz

Miałam napisać o frustracji, która z samego rana, rozlała się po mnie jak rzeka. Czułam jak burzy się we mnie krew, jak szamoce się bezsilność, zaciskałam pięści i szczęki. 

A potem, chwilę później, na moście, zalała mnie fala światła. Zza chmur wyglądało słońce, promienie oświetlały niebo smugami, tak samo jak w dniu, w którym wszystko się stało, tak jak to bywa od początku do końca świata. 

Banał poranka, cud objawienia, spokój rzeki, wpełzły mi pod powieki, ukołysały krwiobieg, rozluźniły mięśnie. 

W każdym z nas żyją dwa wilki – mówią Indianie. Jeden żywi się nienawiścią i złością, drugi miłością i światłem. Wygrywa ten, którego karmisz.