O tlenie, przedmiotach i przestrzennej rewolucji

Dzieci kiedy przychodzą na świat są
maleńkie – ale wbrew tej kruchości i delikatności  – zajmują w rodzinnej
przestrzeni bardzo dużo miejsca. Mieszkania wypełniają się stosem
zabawek, każdy kąt zadomawia nowy przedmiot, kuchenne szafki zamieszkują
kolorowe miseczki i butelki, spiżarka zaopatrza się w baterię puszek i
słoiczków, a szafy z tygodnia na tydzień bardziej trzeszczą w szwach.

Tymczasem do życia potrzebujemy przestrzeni.

W chaosie i zamęcie przedmiotów jest coś
z wojennego zgiełku pola bitwy, jest strach o własne terytorium, o
wewnętrzny ład, jest jakaś nutka niepokoju o siebie.

Czy przedmioty odbierają nam tlen? W
dosłownym sensie oczywiście  nie; ale nagle kiedy zrobimy miejsce na
pustkę, kiedy odkopiemy się spod sterty rzeczy, które zalegają czasem
bez sensu i celu– to zaczynamy oddychać lżej i czuć się lepiej.

Posiadanie jest  bagażem przyjemnym – ale jednak trzeba go nieść.

Mój dom odkąd mieszka w nim dziecko,
również rozchodzi się w szwach. Tym większą radość wywołał więc u mnie
fakt, że zyskałam dziś rano jeden wolny kąt. Meble, które w nim stały
znalazły drugi dom. Obchodzę tę nową przestrzeń jak kot –  ostrożnie, na
palcach. Zagarniam pustkę, która wychynęła z chaosu –bardzo mi z nią
dobrze i twórczo.  

I oddycha się jakby lżej..