Umarł król, niech żyje król

Czy król może być jąkałą?  Czy mężczyzna
ma prawo się bać?  Czy następca tronu może płakać w rękaw swojej żony? 
Czy niewykształcony samouk może być skuteczniejszy niż renomowani
medycy, a śpiewanie i turlanie po drewnianej podłodze posłużyć lepiej
niż terapeutyczne metody starożytne, wykładane na najlepszych
uniwersytetach? 

Na te pytania odpowiada faworyt
tegorocznych Oskarów, film:” Jak zostać królem”, z fantastyczną rolą
Colina Firtha. Film oryginalny, wzruszający, ukazujący wcale nie proste
życie na angielskim świeczniku,  dobrze opowiedziany i zagrany.  Film o
słabości, o tym jak trudno czasami sprostać narzucanym nam przez życie
zadaniom, o wadach, które zatruwają nam życie i  o tym, że wiarą i pracą
wiele z nich można pokonać.

Recenzenci „Jak zostać królem” zarzucają
scenarzystom fałszowanie historii i niedopowiedzenia, które spłaszczają
tę opowieść. Być może. Wydaje mi się jednak, że nie to jest w tym
filmie najważniejsze. Colinowi Firth, udało się zagrać człowieka, który
mimo, że jest „genetycznie obciążony” władzą i tytułami –  dostaje w
spadku także zwykłe, niełatwe problemy –  i pokonuje je dzięki pracy i
zaufaniu niezwykłym metodom zwykłego człowieka.  

Król ma prawo do błędów, do niedoskonałości, głupoty, wad i potknięć. Zwykły człowiek więc tym bardziej.

Obejrzyjcie koniecznie –  bez względu na nagrody, które film otrzyma albo ich brak. Bez względu na recenzje. Warto.