Filary sensu życia

Jeśli przyjrzeć się uważnie ludzkim
historiom i losom, to można śmiało uznać, że to co jest powodem naszych
największych trosk, bólu, cierpień, niekończących się poszukiwań i
wiecznego poczucia nieadekwatności świata i nas samych – to brak
wyodrębnionego, realnego i uświadomionego sensu życia.

Badania neurobiologiczne ostatnich
dwudziestu lat dowodzą, że to co wzbogaca nas i czyni nasze dni
znośnymi, to nie rozumowe i materialne sukcesy – ale równowaga
emocjonalna we wszystkich najważniejszych aspektach życia takich jak:
cielesność, intymność, wspólnota i  duchowość.

Trudno szukać równowagi w emocjach,
kiedy na drodze do niej stoi nasze ciało. Czym ono dla nas jest?  Czy
tylko narzędziem służącym do wspomagania codziennych czynności?  A może
ciężarem, przyprawiającym o ból głowy, kłopoty zdrowotne, niezbyt
wdzięcznym towarzyszem ziemskich dni?

Ciało to nasz przyjaciel i prywatny,
bardzo subiektywny i czuły dostawca przyjemności. Wsłuchując się w nie;
prawdziwie smakując, słuchając, patrząc czy dotykając, korzystamy z
bogactwa zmysłów i  przybliżamy się do prawdziwego sensu naszej
egzystencji.  Do tego potrzeba jednak uważności i świadomości:  bycia tu
i teraz, umiejętności radowania się chwilą. Trudno delektować się
smakiem herbaty, kiedy jedną ręką odpisujemy na maila, a w tle gra radio
lub telewizor. Prawdziwa sztuka doznawania przyjemności poprzez ciało
wymaga skupienia:  bycia właśnie ciałem i duszą w jednym miejscu.

To samo z intymnością:  miłość przez
duże M –  ta partnerska, ale i ta rodzicielska to także sztuka godzenia
świadomości z uczuciami. Kochając zakorzeniamy się w życiu – 
zapuszczamy kotwice w zatoce życia –  codzienność wtedy mniej nam ciąży,
a trudności znosimy z pokorą bo widzimy ich sens. Przypatrując się
naszym bliskim przeżywamy świadomą szkołę medytacji i transcendencji – 
patrząc na nasze dzieci zanurzamy się w oceanie radości i oczyszczenia
–  dotykamy absolutu i metafizycznie łączymy się z jądrem „Tego Co
Jest”. Pytania o naszą egzystencję stają się prostsze: widzimy początek,
koniec i środek rzeczy –  takie spojrzenie porządkuje nasze emocje i
sprawia, że nie popadamy w skrajne stany świadomości. Czym bowiem są
nasze błahe codzienne sprawy wobec potęgi natury i rwącej, dzikiej rzeki
życia?

Do poczucia sensu potrzeba nam również
świadomości życia we wspólnocie: bycia użytecznym dla kogoś lub czegoś,
poczucia przydatności –  dokładania swojej cegiełki do istotnej sprawy,
umiejętności odnalezienia się wśród innych ludzi.  Człowiek z natury nie
jest samotnym myśliwym  –  aby żyć musi tworzyć mniejsze lub większe
stada – musi wiedzieć że nie jest sam, że może liczyć na wsparcie
otoczenia, że w potrzebie odnajdzie się u podobnych sobie. Musi umieć
pomagać:  ta umiejętność daje mu wiarę w to, że inni także to potrafią,
że istnieje społeczna solidarność i że jego „stado” może na siebie
wzajemnie liczyć.

Jest jeszcze coś co sprawia, że widzimy
sens nawet tam gdzie z pozoru go nie ma:  np. w cierpieniu. Jest to
duchowe przeżywanie naszej egzystencji; nie zawsze tożsame z Bogiem
osobowym-  często  z wymiarem metafizycznym natury, wszechświata, czy po
prostu wiarą w to, że coś większego od nas gdzieś tam jest.
Paradoksalnie stając twarzą twarz z tą wielkością: obserwując gwiazdy
czy niezmierzone morskie fale, w swojej małości odnajdujemy siłę i 
moc:  czujemy się bardziej sobą –  i nabieramy wiary i ufności w to, że
jeśli świat trwa i daje życie milionom mikroskopijnych stworzeń to i nas
nie pozostawi bez opieki.

Sensu warto szukać w prostych sprawach: 
unikać porywania się z motyką na słońce, wysublimowanej tortury zadań
ponad siły, czy sensów – bezsensów nie na nasze barki.

Tak jak prawda jest różna w zależności
od punktu widzenia – tak i sens naszego życia –  znajduje się w nas – 
prywatny, własny, czarodziejski sposób aby zamienić syzyfowy kamień
obowiązków w migoczący blaskiem klejnot dobrych i  wypełnionych celem
dni.

Inspiracja: D.Servan -Schreiber – Les sens de la vie/ Psychologies.com