Bajka o samotności

Obudziła się w nocy; było ciemno.
Firanki kiwały się w rytm wiatru, lekko mroźne powietrze spadało na jej
ramiona jak młode kruki; szczypało, kłuło; zamęt w jej duszy był czarny
jak ich pióra; a noc podszyta niepokojem, który wzrastał jak woda
przypływu.

Wstała i otarła z czoła chłodny pot. Z
poręczy krzesła wzięła koc,  otuliła się nim miękko jak ramionami
kochanka; stanęła na wprost nocy, twarz do twarzy, oko do oka,
zapłakała.

Samotność bywa trudna nawet dla bogów,
co dopiero dla ludzi. Najdoskonalszy z doskonałych, ten który dłońmi
obejmuje Ziemię jak piłkę, stworzył sobie nas –  na wzór i podobieństwo,
dla towarzystwa, dla rozrywki – boża kukiełka na dwóch nogach; człowiek
– pociągany za sznurki, czujący ideał, daleki od boskiej doskonałości.

A ona stała; gorycz w jej  ustach
napływała i rosła, łzy były cięższe od kamieni, zaraz potoczą się na
podłogę; szkliste diamenty, małe cenne perły, zabrzęczą, zapłoną,
znikną. A mogło przecież być inaczej; tylko coś w środku krzyczało,
tylko cisza  w uszach jak zły omen, tylko ta miłość jakaś nie taka; ni
zła ni dobra, kochanie niedokochane, smutno brzmiące od jesieni do lata.

I wtedy wyszedł księżyc. Powiernik
kochanków, towarzysz samotnych, gwiezdny towarzysz o twarzy zmiennej jak
ludzkie życie. Zaświecił, zamrugał, zakołysał oceanem jej serca.

– Czasami jedyne co popycha Cię dalej, to wiara w to, że gdzie indziej będzie lepiej – powiedział.

– Czasami jedyne co nam zostaje to uwierzyć, że będzie lepiej – odpowiedziała.

Odeszła od okna, usiadła w fotelu i
pozwoliła aby noc opowiadała jej bajki o dobrym życiu; o tych co się
szukają i zawsze odnajdą, o miłości, która nie zna granic, o szczęściu,
które szkli się w rekach jak najszczersze złoto, mimo że jest lekkie,
puszyste i nic nie waży.

Świt zastał ją spokojną i miękko śpiącą.
Lekko poprawił koc, pogłaskał po policzkach, zdmuchnął ostatnie łzy jak
świeczkę, utulił i zniknął. Zanim przyszedł dzień i rozbudził słońce,
na sekundę przed brzaskiem, zdawało jej się że słyszy czyjś szept,
czyjś  cichy głos:

 – Czasami trzeba po prostu wierzyć.

– Wierzę – odpowiedziała.