Umieć decydować

Większość ludzi, zatrważająca większość,
żyje właściwie bezrefleksyjnie. Staliśmy się gatunkiem, który
paradoksalnie osiągnął wyżyny umysłowe i techniczne, a jednocześnie
zrezygnował w znacznej mierze z umiejętności refleksyjnego i świadomego
decydowania o sobie. Wielu z nas zdaje się postępować jak ryba niesiona z
prądem, albo łódka na olbrzymiej fali: siedzimy okrakiem na naszym
skrawku suchego lądu i dajemy się znosić dalej i dalej. Później mówimy,
że nie mamy żadnego wyboru, albo że życie za nas decyduje. Oddajemy
władze nad swoim życiem, w niewidzialne ręce –  ale smutek i
rozgoryczenie pozostaje z nami. Jest jeszcze grupa takich, którzy czują
potrzebę dokonywania wyborów, świadomego decydowania o sobie, ale wielu
czuje się tym faktem tak onieśmielonych, wystraszonych możliwością
pomyłki, że trwają w stanie stagnacji zbyt długo i zbyt boleśnie miotają
się w rzece życia.

Tymczasem, jest jedna prawda, która
pomaga w podejmowaniu życiowych decyzji i która nas wyzwala z wiecznego
wahania: nie ma jednego, jedynego dobrego wyboru, nie ma idealnych
rozwiązań. Ludzie, którzy za długo rozważają wszystkie za i przeciw;
wpadają w własnoręcznie uplecioną sieć. Stają się niewolnikami
tworzonych przez siebie ograniczeń. Wybór nigdy nie jest prosty, nigdy
też nie będzie optymalny, dokładnie zbadany, perfekcyjny. Jednak
wybierać musimy.  Zawsze potem, możemy zmienić zdanie, zawsze możemy się
wycofać. Bywa i tak, że ścieżka, która prowadziła  z pozoru donikąd,
która wydawała się chybionym szlakiem; nagle otwiera przed nami inną –
której się nigdy nie spodziewaliśmy w tym miejscu. Bywa, że nagle
wychodzimy z mroku, mimo, że jeszcze chwilę temu nie widzieliśmy nadziei
na jakiekolwiek światło. 

Umieć decydować to podstawowa ludzka
umiejętność, którą trzeba wpajać już małym dzieciom. Nie możemy stać jak
słup soli w rzece życia, nie możemy pozwolić aby nasze myśli zapętliły
nasze ręce i nogi.  

Musimy żyć, a żyć do wybierać.  Po to tu jesteśmy.