Ja już dawno przestałam dążyć do bycia idealną. To nudne i lepiej skupić się na tu i teraz. Na prostym szczęściu!

Bardzo pożyteczny post. Trafnie i w skondensowany sposób ujęty problem naszej pogoni.
Czytam obecnie OSHO – część o świadomości. W tym sęk, że żyjemy jak lunatycy.
Małgosia pisała już wiele razy tutaj o kontakcie ze sobą.
Właściwie to najprostsza rzecz na świecie. A cierpimy, bo nam tego brakuje. Człowiek zaś i tak zawsze ma tylko siebie i tylko do siebie może wrócić. To nie samotność. A tak nam się kojarzy, dlatego szukamy ciągle na zewnątrz. Wszystko jest w nas.
Czasami dochodzę do chwil, w których spotyka mnie coś jakby olśnienie, poczucie wielkiej ulgi i radości, smak wolności. To takie chwile bycia ze sobą. Często przy kontakcie z przyrodą, zawsze jednak w ciszy.
To, co pisze Małgosia, to wszystko prawda.
Kochani, szanujmy samych siebie, kochajmy siebie, bądźmy tu i teraz, skupiajmy się na obecnej chwili, bo tylko wtedy nie będziemy czuć, że nam uciekła.
Nie można być w przeszłości ani w przyszłości. Można być tylko teraz.
OSHO napisał, że nie będzie pokazywać, że w dłoni trzymamy kamienie mając je za diamenty.
Sami musimy to zobaczyć. On tylko chce w nas wzniecić dar patrzenia, uważnego patrzenia, słuchania i tylko bycia. Wtedy dopiero zobaczymy, co w mamy w naszej dłoni. I gdy sobie to uświadomimy sami, łatwiej będzie żyć, wybierać, czuć. Czasem trzeba wyprostować palce i ujrzeć, czym naprawdę jest to, co kurczowo ściskamy i za czym biegniemy.
Małgosiu, gratuluję Ci daru ubierania w słowa tych wszystkich treści, które przekazujesz.
Gratuluję Ci, że jesteś w miejscu, które jest dla Ciebie radosne i Twoje.
Trzymam kciuki za wszystkich nas, którzy nie wstydzą się być wolni i radośni.
Życie jest piękne. Zawsze. Tylko trzeba otworzyć oczy. Prawda?

Swiat zwariowal a ludzie pozwolili zapedzic sie w kozi rog…..,
tylko,ze prawie wszyscy…….to dziwi i martwi i napawa obawa,
pozdrawiam,
e.