Przeszłość

Przeszłość, nasza prywatna życiowa
historia jest jak książka, w której zapisujemy nie tylko zdarzenia i
chwile, ale przede wszystkim uczucia, doznania i piętno jakie na nas
odciska to co już było. Błędem jest życie przeszłością –  nie można
jednak jej tak zwyczajnie zaprzeczyć, udawać że jej nie było,
hipnotyzować myśli, żeby kręciły się z dala od tego czego nie chcemy
pamiętać i co nas uwiera. Jeśli chcemy żyć szczęśliwie, pogodnie i z
codzienną radością, najważniejsze dla nas powinno być tu i teraz –  ale z
szacunkiem i zrozumieniem tego co było i z nadzieją na to co jeszcze
będzie.

Dzieciństwo, ten pierwszy okres, w
którym kształtuje się człowiek –  rzadko bywa czasem rajskim i słodkim.
Szacuje się, że ponad połowa Polaków dorastała w rodzinach
dysfunkcyjnych:  z moich doświadczeń wynika, że ta liczba waha się nawet
w okolicach 70 – 80 %. Przemoc emocjonalna i fizyczna, alkohol,
emocjonalny chłód, czy przesadna, granicząca z obsesją miłość – to nie
są problemy zarezerwowane dla czarnych ulic złych dzielnic, ani
blokowisk o tysiącu klatek. Zdarzają się wszędzie i sprawiedliwie dzielą
między rodziny tzw. inteligentów i  prostych robotników. Niechlubne
pierwsze miejsce zajmuje w tym pochodzie nieszczęść alkohol i
nadużywający go członkowie rodziny. Spróbujcie zrobić test w środowisku,
które jako tako sobie ufa i jest skłonne do szczerości, a ze
zdziwieniem stwierdzicie, że większość z osób, które zdobędą się na
wyznanie powie, że ich ojciec, matka, dziadek, brat lub inna bliska
osoba miał lub ma problem z tą najpopularniejszą chyba polska używką.
 Bycie dorosłym dzieckiem alkoholika, jest znanym psychologicznie
terminem –  ale mało dorosłych z taką przeszłością szuka pomocy i widzi w
niej powód dzisiejszych nieszczęść i kłopotów. DDA mają trudności z
przeprowadzeniem swoich zamiarów do końca, kłamią, gdy równie dobrze
mogłyby powiedzieć prawdę, mają kłopot z rzeczowym osądem siebie i
innych, z przeżywaniem radości i z zabawą, bywają śmiertelnie poważne,
mają trudności z nawiązywaniem bliskich kontaktów i okazywaniem uczuć,
bezustannie poszukują potwierdzenia i uznania, myślą, że różnią się
diametralnie od innych, są nadmiernie odpowiedzialne albo całkowicie
nieodpowiedzialne, bywają  lojalne, nawet gdy druga strona na to nie
zasługuje,  często same wiążą się z osobami o alkoholowym problemie,
albo żyją na granicy nałogu.  Najgorszy jednak w tym całym nieszczęściu
jest wstyd –  który wbrew logice i sprawiedliwości umiejscawia się w
sercach i umysłach DDA zamiast po drugiej, rzeczywiście winnej stronie,
która to nierzadko ma się naprawdę czego wstydzić i czego żałować.

Dorosłe Dzieci Alkoholików, nawet te z
pozoru poradzone, poukładane z życiem i  własnymi sprawami, często nie
zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo przeszłość ciąży na ich aktualnym
byciu i jak człapie za nimi krok w krok. Pomaganie  pijącemu rodzicowi w
imię źle pojętej miłości,  naprawianie jego błędów i zaniedbań,
utrzymywania stosunków rodzinnych dla pozoru i źle pojętej rodzinnej
solidarności, nieprzyznawanie się do własnych związanych z tym faktem
uczuć,  zaprzeczanie istnieniu kłopotu, w imię powiedzenia, że przecież
wszyscy trochę piją, brak kontroli nad uczuciami jakie nimi władają  – 
to tylko niektóre, najczęstsze scenariusze, których niestety pełno w
alkoholowym serialu.

Przeszłość –  jakakolwiek by ona była – 
nawet dramatyczna i smutna-  nie determinuje w sposób bezpośredni
naszego dalszego życia, nie jest wyrokiem ani ostateczną pieczęcią,
którą musimy za sobą nieść.  Musimy tylko stanąć z nią twarzą w twarz  i
opowiedzieć sobie prawdę o sobie i swoim życiu. Przyjdzie przy tym za
pewne popłakać, pożałować, ale potem w świat pójdziemy lżejsi,
radośniejsi; z nadzieją i wolnością, której w przeszłości nam odmawiano.

Wiem co mówię. Sama także jestem DDA.