Biało za oknem, mróz na policzkach i herbata z różą

Dzisiejszy
poranek był jak ze snu. Moja uliczka opatulona białym śniegiem jak
ciepłym szalem, zasypane samochody i ten niesamowity chrzęst przy
stąpaniu, który kojarzy się z dzieciństwem, sankami i zimową radością.
Jak w bajce. Policzki mi zmarzły i zanim dotarłam do pracy, kupiłam
słoiczek konfitury z płatków róży i zaparzyłam sobie taką magiczno –
słodką herbatę.

Taka
zima jak teraz jest niesamowicie urokliwa i cieszy oko –  biel mnie
uspokaja,wzrusza, urozmaica i skraca oczekiwanie na święta.

Smutno
mi, że nie mam czasu na prawdziwe przygotowania. Nawet ubieranie
choinki będzie chyba tylko szybkim obowiązkiem. Chciałabym piec pierniki, kroić śledzie, mielić i próbować mak do
makowca ale szczerze przyznaję, że nie dam rady –  nie zdążę. Nawet w
wigilię będę musiała prawdopodobnie przyjść do biura, ale odbije to
sobie niedługo, a już na pewno w przyszłym roku, takie mam postanowienie
przednoworoczne.

Za
moim oknem ciągle sypie, zima, prawdziwa zima to oprócz wszelkich
niedogodności także dar natury, prezent od przyrody taki uśmiech w szary
dzień. Oby przetrwała jeszcze trochę. Tak pięknie rozjaśnia moje
myśli…