Wybór

Głupi ludzie widzą świat czarno – biało.
Dla nich światło to światło, a cień to cień. Półcień ich nie
interesuje, półprawda się nie trzyma, a paleta barw nie zawiera kolorów
przejściowych.

Czasami tak jest łatwiej –  czasami taki
sposób patrzenia na życie to jedyne wyjście –  chroni nas przed bólem
podejmowania decyzji, przed torturą wahań, nie pozwala marnotrawić czasu
na wyliczankę „za i przeciw”.

Życie jednak nie jest dwubarwne, prawda
zawsze pozostaje relatywna, nawet dobro i zło nie oddzielają się od
siebie granicą z kamienia –  płyną wokół rzeką ciągów i zdarzeń, czasem
się mieszają, zmieniają położenie i nie pozwalają zamykać w szczelnych
jak więzienie kodeksach.  

Czy zło które nas spotyka zawsze jest
złe? Czy cierpienie ma sens? Czy łaska z błękitnego nieba ozłaca nas czy
obciąża? Tak i nie, nie i tak –  po trochu – relatywne jak wszystko pod
nieboskłonem.

W życiu każdego człowieka, przychodzą
takie chwile kiedy musi dokonać wyboru co do sposobu swojego życia i
patrzenia na świat. Jest to wybór świadomy, którego nie sposób ominąć,
wybór ścieżki, okularów przez które na nią spojrzy; wybór czy być zgorzkniałym czy nie.

Każdego z nas spotykają rozczarowania.
Niektórzy Ci – szczęśliwsi – nieszczęśliwsi – na ciężkim losie i
kopniakach od niego, budują swoja odporność i wytrzymałość, ale jest też
spora grupa takich, którzy zasklepiają się w rozczarowaniach i
przyprawiają swoją codzienność cykutą pretensji.

Mamy za sobą brutalne dzieciństwa,
głupkowatą młodość, błędy, przewinienia, niewykorzystane okazje,
niepokochanych ludzi, zerwane małżeństwa, rozczarowania w zawodowych
sprawach, cele, jakich nie udało się  nam osiągnąć, wyobrażenia o sobie i
świecie co runęły w przepaść. Powód do bycia zgorzkniałym ma każdy.

Jest to jednak droga donikąd, droga pretensji do wszystkich i o wszystko, smutny los, który  gotujemy sobie sami.

Mędrcy i filozofowie twierdzą, że jakość
naszego życia w co najmniej 40 % zależy od naszego nastawienia.
 Zgorzkniali przegrywają na starcie, oddają zwycięstwo w inne ręce zanim
zacznie się wyścig. Są niebezpieczni: ciągną ku ziemi nawet najlżejsze
niebieskie ptaki, sieją złe ziarno pustych wątpliwości i nie pozwalają
rozwijać skrzydeł.

Wybierzcie inaczej. Na łódce pretensji
płynie się tylko w dół rzeki –  a słońce zawsze zachodzi za plecami.
Wierzcie mi, są lepsze ścieżki.