Za mało słońca czy za mało szczęścia?

Czytałam
ostatnio wywiad z Somalijką Waris Dirie, która uciekła z rodzinnej
wioski w poszukiwaniu lepszego życia. Jako mała dziewczynka została
poddana zabiegowi obrzędowego wycięcia łechtaczki i zaszycia pochwy,
powszechnemu w tamtej części świata.
Waris
trafiła do Londynu, gdzie  została modelka i ambasadorką Organizacji
Narodów Zjednoczonych. Swoje życie poświęciła między innymi walce z tym
barbarzyńskim obrzędem.

Według
ONZ każdego dnia kilka tysięcy dziewczynek podlega tym potwornym
zabiegom, następne kilka tysięcy doświadcza prześladowania i braku
wszelkich praw publicznych  – w tym także prawa decydowania o sobie i
swoim ciele.

Waris
mieszka teraz w Polsce –  w Gdańsku – przez kilka lat miała okazję
poznać Polaków i nasz stosunek do życia.

W wywiadzie pyta:

– „Czemu Polacy są tacy smutni?

– Może za mało słońca? – sugeruje dziennikarka

– Akurat. Za mało szczęścia.” – odpowiada Waris.

Nie
sztuka być smutnym i nosić swoje nieszczęście jak bagaż.
Prawdziwa sztuka to być szczęśliwym nie dzięki, ale pomimo.

Nie ma słońca, nie ma wiosny, ale jest dobrze. 

Macie jeszcze jakieś wymówki? Czy zaczniecie się wreszcie cieszyć tym co jest?