Jak niewolnik na galerach

Przygniatane stosem przymiotników: za grube, za chude , za patykowate, za pyzate, obwisłe, wysokie, niskie, szpiczaste, obłe.

Oskarżane i pozbawiane czci.

Obrażane i osądzane.

Nasze ciało.

A przecież mamy tyle powodów do wdzięczności.

Najpierw dłoniom : bo dzięki nim czujemy
uścisk drugiego człowieka, poznajemy świat, dotykamy skóry kochanka,
głaszczemy  miękkie ciało dziecka, wkładamy do ust słodkie jabłko,
piszemy list i obejmujemy swoje zmarznięte ramiona.

Potem nogom:  bo niosą nas przez świat,
nie zważając na ciężar, odległość, kierunek. Prowadzą nas do miłości, do
spełnienia, do pracy, w nowe krainy, w stare ostępy, obejmują
kochanków, kołyszą w tańcu i wspierają w smutku.

Biodrom:  co są kołyską naszej rozkoszy i domem dla nowego życia.

Plecom:  które zginają się pod ciężarem codzienności i prostują miliony razy, jak drabina do wieczności.

Oczom i uszom: bo dzięki nim widzimy i
słyszymy zaklęcia deszczu, śpiew ptaków, szum morza, muzykę i kolory,
twarz mamy, szczekanie psa.

Nosowi: który przenosi nas jak Alicję do
innego świata; wabi piżmem, różą, lawendą, goździkami i ciastem
drożdżowym. Zapamiętuje zapach skóry niemowlęcia i jedyny w swoim
rodzaju bukiet ciała ukryty w zagłębieniu szyi ukochanego.

Piersiom: bo karmią nasze dzieci, bo
czują, bo dają tyle miłości, tyle dobroci, tyle ciepła. Bez względu na
to czy małe, czy duże, czy sterczące, czy opadłe jak jesienne liście.

Odczepmy się wreszcie od swojego ciała.

Dajmy mu trochę miłości.

Pogłaszczmy jak zmokłego psa.

Podziękujmy.