Nieodświętni od święta

Codziennie
rano przebieramy się za siebie. Zakładamy czyste ubranie, myjemy,
wyczesujemy z rozwichrzonych włosów sen, strząsamy z ramion resztki
marzeń, które przykleiły się do nas kiedy tuliliśmy poduszki i ruszamy
na podbój świata.

Ugładzeni, wyprasowani, odświętni, schludni. Prości jak linijka w wersji do pokazania światu.

Znam
takie kobiety, które zanim spojrzą sobie w oczy, muszą je pociągnąć
tuszem do rzęs , albo przynajmniej rozczesać włosy. Nigdy nie wychodzą
bez makijażu do ludzi, nawet najbliższych. To odbicie, które pojawia się
w lustrze po przebudzeniu, ta śpiąca twarz – to tabu – coś czego
nie znoszą i przed czym uciekają; coś co drażni ich serce i wzrok.
 Jeśli same nie akceptują siebie nagiej, obdartej z piękna nakładanego
warstwą co rano, to jak mogą się pokazać prawdziwie komukolwiek – w
miłości, w życiu – w rzeczywistości, która jak czarodziejskie
zwierciadło odbija i wyolbrzymia ich lęki?

Nie
kochać siebie i nie akceptować tej białej karty, która pojawia się na
naszym obliczu zaraz po uchyleniu powiek to straszna, najdotkliwsza
samotność, na którą skazujemy się w głębi serca sami.

Dlatego
czasami dobrze wstać i nie robić nic aby tą własną pozorną  brzydotę
zmyć. Pochodzić po domu w starym podkoszulku, z fryzurą na opak,
pouśmiechać się do cieni pod oczami, zaakceptować swoje proste,
zwyczajne ciało, pozwolić się tak zobaczyć i pokochać.

Doskonałość
niesie przerażającą pustkę. Za nią nie ma już nic –  a przed nią cały
ocean do przepłynięcia. Czyha tam tyle pułapek, zapadni, potworów
morskich, że nie warto tam docierać. Wysiłek włożony w  podróż ku
doskonałości nie opłaca się także dlatego, że na tą rajską wyspę dotrą
nieliczni. Warto więc zabijać się i pocić, aby na końcu drogi zostać
doskonałym, ale jednak.. rozbitkiem?  Równie opuszczonym i samotnym jak
Robinson Cruzoe?

Szkoda życia.