Rzecz o gniewie czyli j… tą miseczką

Felieton
Pauliny Przybysz z ostatniego numeru „Zwierciadła”  zainspirował mnie
do napisania na temat, który jakoś dawno za mną chodził. 

Na
co dzień jestem miła i grzeczna – czasem bywa aż za bardzo, dlatego
nieobcy jest mi GNIEW. Nie złość, nie zniecierpliwienie, nie
niezadowolenie czy pospolite wkurzenie. GNIEW. Dużymi literami i z
mocnym akcentem na pierwszą sylabę. 

Jakoś
tak nas wychowano, że mało osób pozwala sobie na wyrażanie tego często
jedynie słusznego i zdrowego uczucia.  Z moich obserwacji wynika, że
przeważnie reprezentujemy dwa skrajne podejścia do gniewu: albo nie
okazujemy go w ogóle, zbieramy w sobie pokładami: tygodniami, latami;
albo gniewamy się bez umiaru, o byle co, z byle powodu.

Kumulowany
gniew często po pewnym czasie wybucha jak ETNA i zasypuje pyłem cały
otaczający nas mikroświat: niszczy nas od środka, nie pozwala zdrowo
radzić sobie z emocjami, bywa że wywołuje choroby ciała i umysłu.

Gniew,
który robi z nami co chce, niekontrolowany i nieujarzmiony, także jest
zły: bo zniechęca do kontaktów z nami, wywołuje konsternację w
otoczeniu, nie pomaga rozwiązywać problemów, daje co najwyżej chwilową
ulgę, po której jakże często pojawia się wstyd i zażenowanie, że znów mi
się wyrwało to złośliwe wściekłe zwierze co siedzi pod skórą.

Gniew
trzeba wyrażać. To truizm – powiecie. Tylko niestety nie wiemy jak to
robić, nie umiemy sobie radzić z tym co nas gnębi, nie umiemy mówić:
NIE, DOSYĆ, WKURZA MNIE TO, NIE CHCĘ  WIĘCEJ, STOP. Sztuka radzenia
sobie z ogarniającą nas złością, to sztuka stawiania granic między sobą,
a światem –  złoty środek, który chroni przed tym, żeby nam wszystko i
wszyscy nie weszli na głowę.

Czasami
trzeba przestać się trzymać, wyrazić nasz gniew, wypłakać, wykrzyczeć,
wytupać. Czasami trzeba „jebnąć tą miseczką”, którą trzymamy w dłoniach
lub na czubku głowy: symbolicznie albo dosłownie, założyć maskę małego
mściciela, pokazać światu swoją wykrzywioną, niegrzeczną i brzydką
twarz.

Nie
chodzi tu  oczywiście o nawoływanie do agresji i wiecznych awantur.
Przesada nie rozwiąże problemu, ale cisza i potulne schylanie główki też
nie.

Słowa
te wydają się szczególnie ważne dla kobiet: bo my szczególnie nie
umiemy gniewu wyrażać. Takie jesteśmy uporządkowane, ciche i miłe, nawet
słowo przekleństwa rzadko nam przechodzi przez usta, a przecież to też
ekspresja, życie i normalna ludzka sprawa.

Paulina Przybysz swój felieton kończy słowami usłyszanymi od terapeuty: „Nie bądź taka świętojebliwa”. 

Jeśli
jesteście za grzeczne, za miłe i za dobre to powieście sobie to zdanie
na lustrze. Albo na lodówce, monitorze, drzwiach wyjściowych.  Jak
wolicie.

Lepsze stłuczone szkło niż wściekła i obolała dusza.