Nauczyć się… starzeć part. 1

Wczoraj na blogu www.copowiemama.blox.pl
Andromeda_mama pisała o kryzysie wieku średniego, o wewnętrznym smutku z
powodu tego co było, a już nie wróci, nie zdarzy się, nie
przeżyje itp. 

Czas leci, a wraz ze zmianami
zewnętrznymi takim jak obrączka na palcu, inny człowiek u naszego boku,
czy nowe życie w kołysce, zmienia się nasz punkt widzenia i
możliwości. Z pewnymi sprawami należy się raz na zawsze pożegnać,
pomachać im na odchodne łapką i iść swoja drogą dalej. No chyba, że ktoś
lubi sobie pocierpieć, pomarudzić i “poniezgadzać się”. Na krótką metę
można, pewnie – bunt przecież bywa twórczy, ale na dłuższą nie polecam.
Frustracja i niezgoda na to, że życie mija jest tak samo skuteczna i
pomocna jak drewniana kładka, która ma zatrzymać wodospad. Do tego w
pewnym momencie prowadzi do śmieszności. Panie w wieku
balzakowskim noszą mini i różowe paznokcie, nie zauważając kpiących
spojrzeń otoczenia, a panowie umawiają się z kobietami w wieku swoich
córek, przeszczepiają sobie włosy i łykają dużo niebieskich tabletek na
“młodość” i nie tylko;).

Temat ten, poruszało w zeszłym miesiącu
francuskie “Psychologies”, a całe dossier na ten temat było
zatytułowane:” Dobrze się starzeć, tego można się nauczyć – od 30, 40 i
50 roku życia.”

Dossier przeczytałam z dużym
zainteresowaniem, ale aż do wczoraj nie miałam zamiaru pisać nic w tym
temacie. Sama nie mam jeszcze 30 lat ( niedługo , to prawda ), nie mam
też dziecka, które jeśli się pojawi, to postawi  z pewnością cezurę
między dzieciństwem, młodością a dorosłością – więc nie myślałam  nigdy
specjalnie o starzeniu. Nie dopada mnie smutek z powodu upływających
lat, nie liczę zmarszczek, nie żałuję , że nie będę już nastolatką, bo
relatywnie był to najtrudniejszy okres w moim życiu. Ale jednak, jeśli
usiąść cicho i posiedzieć ze sobą i swoimi myślami, to okazuje się, że
boję się trochę tej starości. Tego żegnania się z ciałem młodej
dziewczyny, odpowiedzialności za nowe życie, utraty sprawności – w
dalszej perspektywie, przemijania ze wszystkim co ze sobą niesie.

Dlatego temat poruszę, bo dochodzę do wniosku, że szczęśliwe życie, a do takiego Was chcę tu zachęcać, to
także życie pogodzone. Z czasem i ze sobą.

Fragmenty zainspirowane i bezpośrednio tłumaczone z Dossier, będę umieszczać tu w kilku częściach.