“Czerwony namiot”

Książka
Anity Diamant  „Czerwony namiot” to opowieść fikcyjna, oparta na
epizodzie zaczerpniętym z Księgi Rodzaju. Historia, której w Biblii nie
znajdziecie, bo dotyczy spraw zbyt na świętą księgę „prozaicznych”: 
życia i dojrzewania kobiet, rodzenia dzieci, miłości, kobiecej mądrości i
siły. Jest w niej krew, zbrodnia, nadzieja i piękna miłość, która
przychodzi nawet pod koniec życia.

Dina
– bohaterka „Czerwonego namiotu” jest jedną z kobiet z rodziny Jakuba
–  jego jedyną córką. Zaprasza nas do świata, w którym kobiety są
zjednoczone –  razem świętują comiesięczne odosobnienie, żyją w zgodzie
ze swoim ciałem, cierpią  podczas trudnych i łatwych porodów, rosną,
dojrzewają, starzeją się i umierają.

Tytułowy
„Czerwony namiot” to miejsce odosobnienia –  gdzie nie mają wstępu
mężczyźni. To swoisty krąg kobiet, gdzie nie ma lepszych i
gorszych. Spotykają się w nim  przez 3 dni w miesiącu: odpoczywają,
raczą się smakołykami, witają pierwszą miesięczną krew i dokonują
rytuałów wtajemniczenia.

Kobiety
z plemienia Jakuba  żyją razem – karmią wzajemnie swoje dzieci, ratują
swoje życie, czerpią z mądrości ziemi i wieków. Poruszające są opisy
pracy Racheli –  ciotki Diny i jej samej jako położnych: torowanie drogi
nowemu życiu, w końcu pieśń śpiewana przy tej okazji na cześć nowych
matek; zaczynająca się od słów: „Nie lękaj się mała matko”.

Książka
jest jak baśń o dawnej kobiecości, od której odeszłyśmy wieki temu: o
wiedzy i solidarności z naturą, która nie zawsze jest łaskawa i piękna. O
tym czego już nie ma i o czym nie chcemy pamiętać. O namiętności jaka
krąży w naszych żyłach – o tym co piękne, naturalne i NASZE.

Polecam
tę książkę szczególnie tym kobietom, które czują się źle ze swoją
płcią, które nie mogą zaakceptować swojego ciała, zmian jakie w nim
zachodzą, zmysłowości, które nie potrafią czerpać z tego co w nich.