Dasz sobie radę

Dziękuję. Mam w głowie cały czas gdzieś Twoje dwie notki: tę o głosie, który powiedział uciekaj albo zginiesz, który boję się, że może powinnam była usłyszeć, ale coś go zagłuszyło. I tę o tym, żeby zacząć z tym, co się ma, tu, gdzie się jest. I mam w głowie ten fragment z "Biegnącej z wilkami" z zatrutą rzeką i la Loroną. Tak też są słowa o tym, żeby zacząć, pomimo strachu, a kiedy trzeba, zacząć jeszcze raz, i jeszcze. W wielu sferach trwam w zawieszeniu od dawna. Nie wiem, czy powinnam walczyć, czy odpuścić, czy stawić czoła i znieść to, że zderzenie z rzeczywistością zaboli, czy nie stawić czoła i przyjąć na wiarę i logikę tchórzliwej duszy, że to by nic nie dało. Kilka lat temu pewnie byłoby mi łatwiej, ale czekałam na okazje, które nie przychodziły. I teraz powtarzam sobie, że trzeba w końcu zacząć. Jedne rzeczy można zaczynać powoli, małymi krokami, znajdując jedynie troszkę czasu podkradzionego z przeglądania internetu chociażby. Inne, takie bardziej osobiste, wymagają wielkiej i ostatecznej konfrontacji ze swymi wyobrażeniami, oczekiwaniami, nadziejami i strachami. Do tych podejść jeszcze nie umiem. Ale już wiem, że łatwiej nie będzie. Łatwiej może już było wtedy, kiedy czekałam na lepszą okazję, a mniej byłam przywiązana do wszystkiego i wszystkich. Wiem, że muszę. Ale jeszcze nie umiem. Zaczynam więc rzeczy drobne i poboczne. Choćby sprzątanie. Kiedy jest mi źle, sprzątam. Tak naprawdę sprzątania nie lubię. Dlatego zwykle jest go dużo. Ale lubię to uczucie, kiedy "odgruzowanie" małego kawałka przestrzeni daje poczucie mocy sprawczej. Jeszcze trochę. Na razie czytam Ciebie uważnie, wmawiam sobie powoli, że potrafię stać na własnych nogach, że wszystko, czego potrzebuję, mam w sobie i że konfrontacja ze strachem jest lepsza niż strach. Powoli uczę się oddychać. Tak to czuję.