O sztuce przez małe „s” i odprężeniu przez duże „O”

O
tym, że dzieci w swojej twórczości są nieskrępowane i wolne, wie każdy
kto oglądał kilkulatka przy pracy. O tym, że trochę starsi stawiają
przed sobą i sztalugą, pędzlem i każdym innym artystycznym narzędziem
wyrazu, mur z „ ależ ja nie umiem”, „nie potrafię”, „wyjdzie śmiesznie” –
wie prawie każdy kto w dorosłym życiu próbował cokolwiek namalować. A
twórczość; malowanie, decoupage, klejenie, nawlekanie koralików; to
świetny sposób nie tylko na wyrażenie siebie i swoich uczuć, ale także
na odstresowanie umysłu; pójście zupełnie innymi ścieżkami myślenia,
zagubienie i odnalezienie się w sobie.

Wczoraj
miałam okazję stanąć przed sztalugą, spróbować po raz pierwszy w życiu
ozdabiania przedmiotów z drewna przy pomocy papierowych serwetek i
malowania na szkle. Pierwsza, dorosła myśl, jaka zaświtała w mojej
głowie dotyczyła tego, że zmarnuję nowe płótno. A potem puściłam moje
ograniczenia; zostawiłam za sobą oceny, kryteria i oczekiwania wobec
efektu, którym i tak nie sprostam i oddałam się dobrej zabawie.

Bardzo
zachęcam. Do sztuki, do dziecięcej ciekawości różnych środków wyrazu,
do zabaw z wyobraźnią; która chociaż po dorosłemu skostniała i sztywna;
to w zderzeniu z otwartością i ochotą na eksperyment zaczyna płynąć i
podskakiwać na wybojach jak górska rzeka.  Bardzo oczyszczające
doświadczenie.

A efekty?  Sami zobaczcie!