Kawy z piernikiem rano i szurania nogami po chodniku. Goździkowego oddechu, wzroku utkwionego w szybę i telefonów do znajomych. Gotowania na trzy garnki, bez przepisu, bez planu, bez tła, bez towarzystwa, tylko dla przyjemności.

Obierania jabłek na szarlotkę i próbowania kardamonu z czubka palca.

Dni z muzyką i bez muzyki, nucenia pod nosem i zapadania się w myśli, które nic nie znaczą. Potrzebowałam jak tlenu i wody, jak świeżego powietrza.

Dni z nutą wanilii, dni przyprawionych papryką, pachnących Indiami i Marrakeszem, dni pustych jak wydmuszka i pełnych od znaczeń. Dni z chwil, w których nie mieszka przymus. Dni z wyboru.

Czytania tylko to po, żeby potem o tym myśleć. Słuchania muzyki, która porusza serce. Patrzenia w niebo i braku pośpiechu.

Świtu, który nie oznacza niczego innego, niż początek dnia bez “muszę”. Przekręcania się w łóżku na drugi bok i patrzenia w niebo, na którym noc walczy z dniem.

Szwędania się po ulicy i zaglądania ludziom w okna, żeby nic nie widzieć. Uśmiechu od osiłka, który spuszcza wzrok pod wpływem mojego wzroku. Dotyku dłoni i czesania włosów przed lustrem. Tego uczucia, że czuję jak rosną.

Jazdy autem przed siebie, bez mapy, bo to bez znaczenia, że zabłądzę. Muzyki z głośnika, i patrzenia jak za oknem staje się jesień.

Potrzebowałam tych dni. Dni jak tlen.