Potem przyszła jesień, słońce nie przychodziło co dnia, łzy nie wysychały, a pościel zaczynała lepić się od smutku, który przenikał ją  coraz bardziej i bardziej, do szpiku kości. Zima zastała ją w rozsypce: białe kobierce śniegu, mroźne poematy, szklane malunki: nie interesowały jej wcale, jej dusza zapadła się głęboko, a w oczach pozostała pustka, której nie wypełniało już nic.

Czarny świat, czarne myśli, demony duszy wypełzły z najczarniejszych kątów, świat stał się nie do zniesienia.

I wtedy, w środku dnia, albo ciemnej nocy –  zupełnie bez znaczenia –  bo dzień był jak noc , a noc jak czarna czeluść, bez dna i barw, miała sen. W tym śnie kobieta o ramionach jak drzewne gałęzie, kobieta o ciele jak drzewny pień, wzywała ją do siebie i odganiała z ramion czarne ptaki.  Jej siła była hipnotyzująca, jej oczy jak gwiazdy, stała po środku lasu, a ten rozstępował się przed nią, robił jej miejsce, w zupełnej ciszy lekko falował, wzywał ją – mamił, obiecywał.

Zgrabiałymi dłońmi wiązała buty, zapinała ciepły płaszcz i wchodziła w szary świt.  Ludzie śpieszyli się jak zwykle, a ona szła wbrew tłumowi, dalej i dalej, aż jej nogi poczuły krążącą szybciej krew, a policzki zapałały czerwienią.

Było cicho, jej stopy zostawiały ślady w mokrym śniegu, jej oddech burzył milczenie. Ptaki smutku, onieśmielone, zostały z tyłu. Kiedy doszła do sadzawki, tej na której jako dziecko puszczała kaczki  –  na brzegu, u wrót lasu, zobaczyła ją. Mandragorę, drzewną laleczkę.

Wzięła ją lekko w ramiona, otuliła materiałem, rozejrzała się wokół i zaczęła biec. Z każdym krokiem gubiła po kawałku: smutki, zgryzoty, balast słów jak ołów, demony i demonki, chochliki złych myśli. Biegła przed siebie, aż dotarła do domu.

Otworzyła okna, zebrała śmieci, zapaliła światła. Podarła najlepszą bluzkę, otuliła laleczkę. Położyła ją w cieple, potarła dłonią, ucałowała. Zaparzyła herbatę, pozwoliła by parzyła jej usta. Umyła włosy, otuliła miękkim ręcznikiem, usiadła w fotelu. Nim zdołała zebrać myśli, zasnęła. We śnie drzewne laleczki tańczyły w wiosennym słońcu, a demony i cienie pryskały jak mydlane bańki.

Ranek otulił ją mgłą. Z każdym dniem czuła jak wracają jej siły. Wiosną, poszła do ogrodu tuż za oknem, otuliła laleczkę czarną ziemią  i pozwoliła jej rosnąć, a ta latem wypuściła zielone liście, jagody jak małe czarne perły, zapachniała tajemnicą i dzikością.

Kiedy czasami, świeżym świtem zdawało jej się, że smutek wraca, biegła do ogrodu, pocierała dłońmi czarną ziemię, wąchała liście i coś cicho szeptała.

Takie jak ona nie boją się piekła,  bo zaznały go w sobie.

Takie jak ona palili na stosie. Nie bójcie się ich, nie drżyjcie.

Jestem jedną z nich.

_________________

Tę bajkę – nie bajkę i 50 innych,  znajdziesz w mojej książce “Bajki o życiu”. Książka dostępna jest w wersji  tradycyjnej  (papier) oraz ebook: