Dyktat świadomego umysłu

„Skoncentruj się, skup, zbierz myśli,
podejmij decyzję, zastanów, nie mieszaj do tego uczuć” –  to komendy,
które serwujemy sobie i innym codziennie. Wydaje się, że tylko w pełni
zorganizowany i wzięty w karby umysł, potrafi działać skutecznie,
efektywnie i podpowiadać rozwiązania, których szukamy. Dlatego też praca
kojarzy się nam często z wysiłkiem, aby ten świadomy w pełni wydolny
stan naszego mózgu utrzymać.  Nie jest łatwo, bo jak obliczono, średnio
tylko 3 minuty na godzinę ludzki umysł pozostaje w stanie skupienia i
koncentracji; poza tym dryfuje, biega po literach, obrazach i wyszukuje
scenariusze; przeważnie z negatywnym dla nas zakończeniem.

Rozproszenie bywa niebezpieczne, ale
siłowanie się z własną głową, wcale nie sprawia, że myślimy i działamy
skuteczniej. Ponad  90 % naszych myśli, emocji i procesów uczenia się
wydarza się gdzieś poza świadomym umysłem. Czy to wszystko nadaje się na
śmietnik?  Nie ma znaczenia? Gdyby odpowiedź brzmiała „tak” –  to
ludzkość z pewnością kręciłaby się gdzieś w okolicach paleolitu i 
uderzała się po klatce piersiowej włochatymi łapami.

Czujemy i myślimy nie tylko mózgiem, a
koncentracja, może być tak samo skuteczna jak dekoncentracja.  Nauczono
nas, że tylko to co racjonalne ma znaczenie, a porywy serca, jakieś
emocje dostępne w ciele, te wszystkie opory i uciski, które czujemy,
przeczuwamy i o które się potykamy nie mają sensu. Kto by tam słuchał
intuicji; kto by się zastanawiał, dywagował nad kłuciem w żołądku, albo
ściskiem w sercu kiedy wszystkie za i przeciw wykrzykują chóralne :
TAK!!!  Norman Vincent Peale pisze: „Jeśli wyrzucisz swoje serce za
płot, reszta ciebie pójdzie za nim”. I nie ma znaczenia, jak bardzo tę
resztę trzymasz i jak mocno się koncentrujesz, żeby jej nie słuchać.

Ciało samo w sobie całe jest naszym
„mózgiem”. Ono wie, nosi w sobie zalążki geniuszu, rozwiązania maleńkie
jak główka od szpilki i ledwo widoczne ludzkim okiem. Dostęp do tego
bogactwa jest nieograniczony, ale aby się tam dostać, trzeba porzucić
najpierw dyktat umysłu, który uparcie i do znudzenia powtarza nam, że
nie ma po co tam iść.