Syndrom rozmemłania

Przyznaję
się, dopadł mnie. Chodzę nieuczesana, podciągam spodnie, pokładam się
po łóżkach i krzesełkach, otaczam bałaganem, który uchodzić nie może za
artystyczny nieład, szuram kapciami i rozglądam bez sensu po
kątach. 

Byłabym się może i przejęła, zasmuciła, zastanowiła nad tym
stanem “rozchodzenia w szwach”, “rozmemłania”, wyzbycia z ambicji, z
poczucia obowiązku, ze zwyczajnego ludzkiego porządku i zebrała się
raźno do kupy, ale szczęśliwie natrafiłam w nowym “Zwierciadle” na
felieton Pani Kasi Miller pod wszystko mówiącym tytułem “Nie bój się być
rozlazłym”. No i tak to poszło. Co się będę zbierać w sobie, krzyżować
litanią obowiązków, “muszę i powinnam”, “trzeba i wypadałoby”. Może
jutro. Może pojutrze. Narazie snuję się po domu i cytuję za Panią Kasią:
“Podziękujmy naszemu ciału, naszej nieświadomej mądrości, że zamiast
zachorować i zmusić nas do poddania się, przysyła nam wiadomość znacznie
zdrowszą: zatrzymaj się, zajmij sobą, a nie osiągnięciami, bądź
człowieku dla siebie dobry!”

Z
tej dobroci dla rozmemłanej Małgosi we mnie, zafundowałam sobie dziś
kapuśniak w emaliowanym garnczku i śledzie z olejem lnianym, na które to
miłosiernie zawiózł mnie mój mąż, bo sama chyba bym się nie wybrała.

Pozdrawiam!