Cudowny tekst.Jak zawsze.Ja chyba instynktownie tak lubię piec ;).

Tekst właśnie dla mnie, na wczoraj, czytam wszystko i bardzo dziękuję.
"Boję się nie żyć" to o mnie. Boję się, że już nic dobrego mi sie nie przydarzy, że już zawsze będę sama, bez przyjaciół, ci dawni mają dziś swoje życie i dla mnie w nim nie starczyło miejsca, że nie ma przy mnie nikogo, bo na nic już nie zasługuję, a życie toczy się gdzieś obok mnie, ja mogę podziwiac przez szybę. Nie wiem co mogłabym z ta pustką zrobić, to co dla innych jest na wyciągnięcie ręki dla mnie jest niedostępne.
Prosić o pomoc… racja, nie umiem, zawsze musiałam sobie sama radzić, wyszkoliłam się w tym jak agentka, a przy tym nie mogłam prezjśc obojętnie gdy ktoś czegoś potrzebowal, choćbym mogła dać slowo otuchy, zaszczepić jakąś myśl, której mógł się trzymać i ciągnąć z nadzieją, że wyciągnie się z kłopotów, to tak pomagałam.

Tak się mówi, że trzeba umieć i prosić, a na pewno ktoś pomoże. Ale ciekawe zderzenie, bo na drugim biegunie uczą, że trzeba umieć być asertywnym, takie czasy. I coraz więcej ludzi jest. Jak to pogodzić, proś o pomoc, otwórz się przed nimi, ale oni właśnie nauczyli się być asertywnym i korzystają z tego dobrodziejstwa przy każdej sposobności.