Chcę i nie muszę

Najbardziej lubię kiedy rytm mojego
życia wyznacza moje “chcenie” a nie “muszenie”. Mała dziewczynka, którą w
głębi duszy jestem i którą nauczyłam się kochac i hołubić często
szepcze mi do uszka, że najbardziej na świecie lubi powolne poranki,
życie w rytmie ciała i uśmiech. Nie znosi za to słowa jak wytrych –
ostrego i syczącego : muszę.

Robię sobię czasem postanowienia, że
będę żyła w zgodzie ze sobą i swoimi pragnieniami, że będę dla siebie
łagodna i dobra. Naiwnie, ale uważam, że bardzo nam brakuje tej
naiwności i łagodności wobec siebie samych na codzień.

Nie mówię o pobłażaniu sobie, o uleganiu
lenistwu, które jest w nas jak rzep i które czepia się nas każdego
ranka. Mówię o tym, że jesteśmy łagodniejsi dla innych niż dla siebie,
łatwiej wybaczamy i rozgrzeszamy męża i koleżankę niż siebie.

Kiedy byłam młodsza, często byłam gotowa
samobiczować się za drobne przewinienia. Paliłam się ze wstydu, sama
przed sobą z powodu błahych, głupich spraw. Rozpamiętywałam w
nieskończoność własne potknięcia, wyobrażałam sobie pogardę i drwiny
innych ludzi – kręciłam się wokół tych myśli jak szmaciana lalka na
karuzeli.

Czym jest życie jeśli nie drogą ku miłości –   drogą do świata, do siebie do innych?

Szkoda je tracić na wieczne musze, szkoda je tracić w ogóle.