Remanent

Marek Kamiński, podróżnik, zdobywca
biegunów, mówi, że każdy szczyt,  osiągnięcie, lodowa góra zaczyna się w
naszej głowie.  Klasyfikując coś jako łatwe /  trudne, jednocześnie
określamy sami sobie poziom satysfakcji z wykonanego zadania i poziom
jego skomplikowania. O takich przekonaniach mówi się jako o
ograniczających. 

Maciej Bennewicz, coach pisze: „Każde stwierdzanie,
zwłaszcza wyposażone w czasownik „być” jest przekonaniem, czyli umownym
opisem własnego odbioru rzeczywistości. Nasza genetyka, wady wzroku,
budowa siatkówki i rogówki, powonienie, odczuwanie, słuch, wreszcie
pamięć, percepcja itd. itd. powodują, że zniekształcamy rzeczywistość, a
wydaje się nam, że przecież mówimy prawdę, całą prawdę, najprawdziwszą
prawdę, jedyną, świętą, a nawet obiektywną. Tymczasem mówimy zawsze
tylko to, co nam się wydaje, co ten cudowny, a jednak wybiórczy i ułomny
aparat naszych zmysłów i umysłu wychwycił, dojrzał, zrozumiał, wymielił
w neuronalnych rozbłyskach.” 

 

Przekonania ograniczające to rodzaj
autosabotażu.  Zaczynając nową pracę, podchodząc do egzaminu, czy
zmieniając nawyki żywieniowe już na wstępie programujemy się na sukces
lub porażkę. Nie ma w tym żadnej magii ani cudu, że nasze myśli mają moc
sprawczą. Chcesz żeby było trudno? Ok. będzie. Mózg robi co każesz.
  Życie jest ciężkie i znojne, a potem przychodzi szara schorowana
starość? Proszę bardzo. Da się zrobić.

Prawie wszystko w naszym umyśle ma swoją
szufladkę i przypisaną do niej skalę ważności i mocy. Trzeba tam często
robić remanent.  Inaczej można skostnieć i wpędzić się w myśli, które
nie służą pomocą, za to są bardzo ciężką kulą u nogi.