Bajka o życiu

Oj życie  – powiedziałam –  nie ciągnij
mnie za rękaw, nie łap za rąbek płaszcza, nie bądź takie natrętne.
Wyszłam z domu, minęłam róg, chłodny obłok powietrza otulił mnie i
zamajaczył tuż przy twarzy, zasnuł świat na kilka sekund, potknęłam się
lekko; uśmiechnęłam do swojej nieporadności. Szłam szybko, noga za nogą,
jak dobosz na paradzie, tak lubię najbardziej; płytki chodnika
wystukiwały rytm, moje buty jak pałeczki, a krok jak muzyka. A ono szło
za mną. Ostatnio nie opuszczało mnie ani na krok, nie było od niego
ucieczki i mimo, że czasem chciałam powałęsać się bez celu, bez planu;
bez natrętnych myśli o tym co potem, co za chwile, jak, czemu i dlaczego
to takie trudne, to nie chciało mnie opuścić, czasem pokornie drepcząc
za plecami,  czasem zaglądając przez ramię, czasem bezczelnie tokując
jak polityk na paradzie.

Patrzyłam na ludzi, większość szła jak
ja, raz dwa, dmuchała sobie w szalik, opatulała się materiałem jak
miłością. Błądziłam po ich twarzach, zaglądałam do oczu, niektórzy się
uśmiechali, inni byli głusi  na moje spojrzenia, muzyka moich kroków nie
obchodziła ich wcale, zdawało się, że w ogóle mało spraw ich dotyczy – 
a może zwyczajnie uciekali jak ja, dreptali, z dala od domu, żeby ich
życie nie łapało za kołnierz, nie potrząsało z wyrzutem, żeby przestało
wreszcie gdakać jak natrętna kura, jak mały, dziki ptak;  patrzeć tymi
szklanymi oczkami, o tak; bywa ciężko z tym życiem, coś o tym wiem,
czasem jest doprawdy nie do zniesienia.

A ja szłam. Nie to, że uciekałam przed
nim. Nie. Czasami męczyła mnie jego kategoryczność. Te rozkazy, ta
postawa generała i ja jak mały ołowiany żołnierzyk. Nie chciałam mu
potakiwać, wiedziałam, że ma rację, nie chciało mi się wysłuchiwać tych
tyrad, oglądać min, wiedziałam czego ode mnie oczekuje, a ja nie czułam
się gotowa, byłam jak drzewo, miałam mocne korzenie, a ono mówiło o
lataniu; chciałam grzać się w ciepłych promieniach słońca, rosnąć, dawać
owoce, dzielić się sobą, a ono opowiadało o przeznaczeniu, o
horyzontach, które mnie ograniczają; czasami zdawało mi się, że jesteśmy
z innej planety; a przecież to było moje życie, własne, prywatne, z nim
się urodziłam, nie mogliśmy się od siebie różnić tak diametralnie,
musieliśmy znaleźć wspólny język; kiedyś w końcu trzeba będzie się
dogadać; myślałam.

Odwróciłam się do niego; stanęło, jak
ja; spojrzało zdziwione. Chyba bało się słów ciężkich jak kamienie;
wymówek, drętwych myśli co plączą język, przewracania oczami. Kiedy
zrobiłam krok w jego kierunku, przez chwilę zachowywało się jak lustro;
przeraziło się, zachwiało.

– Czego chcesz ode mnie –  zapytałam. A
ono uśmiechnęło się do mnie, podeszło bez słowa, wzięło moją rękę i
pokazało przed siebie.

 – Nic nie musisz – odparło –  tylko
chodź za mną. Tyle mówiłem, tyle wyjaśniałem, ale nie chciałaś mnie
słuchać. A ja wiem gdzie iść,  którędy, poprowadzę Cię, tylko mi zaufaj;
to wszystko jest prostsze niż myślisz; tylko wy ludzie; lubicie
wszystko komplikować.

Uśmiechnęłam się, odetchnęłam; obłok
pary zasnuł na chwilę nasze twarze; wiatr rozwiał go, liście pod nogami
zaczęły szeleścić; świat się nie zmienił, tylko ja byłam już inna – 
inna bo zrozumiałam, że czasem trzeba po prostu słuchać, a droga, ta
droga u naszych stóp, sama nas wszędzie poprowadzi.