Nasz wewnętrzny “podpowiadacz”. Coś co mieszka w nas: jakaś tajemna siła, moc, która WIE. Często wydaje się nam, że intuicji nie mamy. Działa tu odwieczne prawo natury: nieużywany organ zanika, mięśnie wiotczeją, przestają spełniać swoją funkcję, niby coś tam jest ale tak jakby nie było. Intuicja to taki trzeci zmysł: wewnętrzne oko, ucho i zmysł powonienia w jednym. Tajemnica.

Wielu z nas dowiaduje się o tym, że intuicję ma, jakby po fakcie, kiedy stwierdza ze smutkiem i rozgoryczeniem, że coś nam mówiło, żeby zrobić tak albo inaczej, ale w swoim zaślepieniu i zagonieniu zepchnęliśmy ten głos głęboko do podświadomości. Potem cos w nas mówi: a nie mówiłam??? To taki znak na to, że intuicja istnieje.

Clarisa Pinkola Estes w “Biegnącej z wilkami” przytacza bajkę – nota bene z naszego kręgu kulturowego – o “Mądrej Wasylisie”. Dziewczynka, która zostaje sierotą – od matki dostaje piękne wiano: małą laleczkę, która prowadzi ją przez przeciwności życia i pozwala wyrosnąć na mądrą, silną, świadomą kobietę. Ta laleczka to właśnie intuicja.

 Ten dar ma każdy. Nie tylko kobiety – chociaż nam jednak chyba łatwiej z niego korzystać. Mimo wieków i zmian cywilizacyjnych, może dzięki biologii, konstrukcji psychofizycznej, pozostałyśmy bardziej związane z siłami życia i “wewnętrznym strumieniem świadomości”. Nawet ci z nas, którym wydaje się, że intuicję zgubili po drodze, zakopali w piaskownicy z innymi skarbami dzieciństwa, nie są bez szans, nic nie zostało jeszcze stracone i zapomniane.

 Jung mówił, że w psychice nic nie ginie. To dobrze i źle. Złe rzeczy, które nie zostały rozwiązane i przebolane, nawet zepchnięte w totalny mrok i niepamięć będą z tego mroku wyglądać. Dobre rzeczy: w tym i intuicja: nawet zupełnie zardzewiała i zapomniana: ma szansę na drugie życie i regenerację.

 Co zrobić aby intuicję odzyskać, wzmocnić? Używać jej. Karmić, dopieszczać, pozwalać jej wyglądać na świat, świadomie darzyć zaufaniem, wsłuchiwać się w jej podszepty, analizować, mieć dla niej czas.

Często wydaje nam się, że znajdujemy się w sytuacji bez wyjścia. Decyzje, które mamy podjąć wywołują w nas smutek, rozgoryczenie, jesteśmy jak zwierzątka zapędzone do klatki. Niby jest wyjście, ale co to za wyjście.

Rozwiązanie przychodzi czasem w sposób zaskakujący: przez sen, książkę, która niespodziewanie wpada nam w ręce, człowieka, którego los stawia nam przypadkiem – lub nie – przypadkiem na drodze, w postaci nagłego olśnienia lub cudownego przebłysku.

Intuicja przemawia na wiele sposobów, ale nigdy w hałasie, rozgardiaszu, pospiechu. Jako siła połączona z rzeką życia i odwieczną mądrością, która płynie w nas, nigdy nie przekrzyczy naszego EGO, nie przegada całego świata, nie da nam znaku, jeśli będziemy zaciskać oczy i pięściami zatykać uszy.

 Intuicja nie ma w zwyczaju narzucać się. Jest subtelna, prostolinijna, cicha. Słychać ją przeważnie w samotności, kiedy jesteśmy głęboko połączeni ze sobą, skoncentrowani na wnętrzu, a nie rozproszeni jak iskierki światła na szkle.

 Dlaczego o tym pisze? Ponieważ mam wewnętrzne przekonanie, że to co jest w nas, ten skarb wiedzy i świadomości nie jest do końca i świadomie wykorzystywany. A szkoda. Jeśli mamy szczęście posiadania skarbu, to trzeba z niego czerpać. Nie pozbawiać się bez sensu tego co najcenniejsze, nie narażać na niepotrzebne pułapki.