Z planami i celami mam na pieńku od zawsze. Nie lubiłam takiego podejścia i mierziło mnie od zawsze, chociaż nie bardzo wiedziałam czemu. Lubiłam wyznaczać kierunki, patrzeć przed siebie, ale planowanie krok po kroku, rozpisywanie każdego ruchu i momentów zwrotnych, określanie gdzie będę za 5 lat i czemu, nigdy nie było moją mocną stroną.

Z perspektywy czasu myślę, że dobrze. Uniknęłam w ten sposób wielu problemów i oszczędziłam sobie niepotrzebnego wysiłku.

Bo chociaż plan sam w sobie nie jest niczym złym, to życie bywa tak nieprzewidywalne, że z planów zostają zgliszcza  –  bo jest albo lepiej niż miało być, albo gorzej, a najczęściej PO PROSTU INACZEJ.

Jak sami wiecie –  różnie.  Skrzętne życiowe planowanie nie ma sensu. Bo plany trzeba będzie weryfikować. Bo czasem płyniemy z prądem życia i chociaż z całej siły machamy łapkami to przecież tego prądu nie da się oszukać. Nieważne co piszą w poradnikach: to nie jest kwestia umiejętności pływania, co najwyżej utrzymywania się na powierzchni i wychodzenia z tego bez większego szwanku.

Na wakacje planowałam relaks i pisanie kolejnej książki, a jak mogliście przeczytać w tym wpisie –  przyszło mi zająć się czym innym.Czy mogłam to przewidzieć? No cóż: nie da się żyć tak aby przekalkulować wszystko.

Jeśli ktoś  traktuje życie jak biznesplan to zwykle możliwe są dwie wersje: albo będzie spektakularny sukces bo wszystko się idealnie ułoży, albo spektakularna klapa, bo już od początku będzie widać, że ideały ideałami, a życie życiem. Nie wiem jak Wy, ale ja nie znam nikogo, kogo na jakimś etapie życie by nie zaskoczyło.

3 powody by uważać z planowaniem życia


1. Zbyt skrupulatnie określany i przestrzegany plan odkleja nas od życia

Trzymamy się go tak mocno, że nie widzimy co wokół się dzieje. Jedni powiedzą, że to dobrze, bo koncentrujemy się na celu, ale ja z mojej perspektywy uważam, że jednak nie.

Taki rodzaj odklejenia od rzeczywistości sprawia, że wcale nie idziemy szybciej –  przestajemy widzieć znaki, drogowskazy i podpowiedzi.

Cokolwiek Wam mówią, metoda na “konia w kieracie” wcale nie jest najskuteczniejszym sposobem na sięganie gwiazd.


2. Plan zabrania zerwać z planem

I znów: jedni powiedzą –  po co zrywać?! Trzeba się trzymać rękami i nogami! Tylko konsekwencja! A ja Wam powiem, że iść z konsekwencją godną lepszej sprawy w złym kierunku to jest słabe bohaterstwo.

Nie zawsze to wiemy od początku, a bywa że źle pojmowana lojalność wobec zaciągniętych zobowiązań prowadzi nas zamiast do celu, gdzieś na skraj katastrofy.

3. Plan nigdy nie uwzględnia wszystkich zmiennych

A więc dywagowanie gdzie będę za 5 lat, gdy ze 100 % prawdopodobieństwem nie mogę powiedzieć, gdzie będę za miesiąc, wydaje się być nieporozumieniem.
Może trafię, może nie. Czy nie lepiej skupić się na tym co TERAZ mogę zrobić aby być bliżej miejsca, do którego chcę dojść?

To co, nie planować?!

Ależ tak, byle z głową! Planujcie, miejcie cele, ale także rozglądajcie się wokół siebie. Dokładnie badajcie co stoi za planem i celem i skąd się wzięło “chcę”, “muszę”.

Niech plan zawsze będzie szkicem, a nie skończonym obrazem, który trzeba idealnie odtworzyć.

Cokolwiek byśmy sobie wyobrażali, jak byśmy nie planowali, to zwykle pod koniec okazuje się, że i tak jest zupełnie inaczej niż nam się wydawało.

A jak jest z Tobą? Jesteś elastyczna w swoich planach?