Ania Maria Jopek śpiewa: “Ode mnie tak mało zależy tu i dzień po dniu mija bezradnie w bezpiecznym milczeniu. Czemu mi brak wiary, że mogę zmienić świat wokół mnie Gdy tylko chcę? Pamiętaj, że dobroć nawet w najgorszy czas, pomoże nam, ocali nas. Ode mnie tak wiele zależy tu.(…)” I obojętność i odwaga i to czy widzę, czy udaję, że mnie nie ma. To ja wybieram. I Ty też. Każdy.
Odwaga to siła, która każe nam wstać, kiedy łatwiej upaść i stracić równowagę. To przekonanie, że warto odkrywać nowe horyzonty, kiedy łatwiej jest uwierzyć w to co nam powiedziano.
Odwaga jest chęcią utrzymania naszej integralności i spójności, gdy łatwiej zachowywać się i myśleć dokładnie odwrotnie. To czucie się szczęśliwym i prawdziwie żywym, kiedy łatwiej jest żałować wszystkiego, wszystkich i stać w miejscu. Odwaga jest wolą kształtowania naszego świata, mimo, że byłoby prościej, gdyby ktoś inny zrobił to za nas. Jest to uznanie, że nikt z nas nie jest doskonały, wtedy kiedy łatwiej jest krytykować i obwiniać.
Odwaga przejawia się w ciągłym podążaniu przed siebie, wtedy gdy łatwiej jest podążać za tłumem i dawać się prowadzić.
Jest to duch, który każe nam iść wysoko w góry, podczas gdy lżej jest pozostać na płaskiej ziemi.
Odwagą jest wolność. Naszego umysłu, ciała i duszy. Odwagą jest mówić w swoim imieniu, swoimi słowami, wtedy kiedy prościej jest nie otwierać ust.
Odwagą jest odkrywać siebie na nowo, każdego dnia. Wybierać, a nie oddawać wybór. Decydować, zamiast oddawać decyzje innym. Brać odpowiedzialność, zamiast zrzucać ją na innych.
A Ty? Czy odważysz się być odważnym/ odważną?
*****
„Mówią, że przed wejściem do morza,
rzeka drży ze strachu.
Patrzy wstecz,
na całą drogę, którą podróżowała,
na szczyty gór,
na długie i kręte drogi
które otwierały się przez dżungle i wioski,
i widzac przed sobą ten wielki ocean,
boi sie, ze wejście do niego może oznaczać zniknięcie na zawsze.
Ale nie ma innego sposobu.
Rzeka nie może wrócić.
Nikt nie może wrócić.
Powrót jest niemożliwy.
Rzeka musi zaakceptować swoją naturę
i wejsć do oceanu.
Tylko wchodzac do oceanu
strach zostanie rozcieńczony,
bo dopiero wtedy rzeka będzie wiedziała, że nie chodzi o zniknięcie w oceanie,
ale stanie sie nim.”
Khalil Gibran
*****
