Co do podsumowania wakacji, to miałam podzielić się relacją jak wrócę z Camino de Santiago, więc piszę! Warto iść i szczerze polecam każdemu, ale nie to komercyjne Camino, a takie prawdziwe, czyli przejść więcej niż wymagane 100 km, tylko po to żeby otrzymać Compostelę. Ze względu na ograniczoną ilość urlopu przeszłam tylko 500 km z Santander do Santiago, trasą Camino del Norte, ale mam nadzieję, że kiedyś uda się przejść całe z Irun po Finisterrę. Camino daje niesamowite doświadczenie bycia "tu i teraz" właściwie, poza zanlezieniem miejsca do spania, czegoś do jedzenia i szlaku, człowiek niczym się nie przejmuję, chyba, że ktoś ma skłonności do pęcherzy lub alergii na ugryzienia, ale i to jest do przejścia;) Na Camino najlepiej wybrać się jest samemu, maksymalnie w dwójkę, pozwala to na otwarcie się na nowych ludzi i zawarcie głębokich znajomości. Gdzieś po tygodniu wędrowania utworzyła nam się grupka ok 10 osób, z którymi spotykaliśmy się w albergue-ach (schroniska dla pielgrzymów) gdzie wspólnie gotowaliśmy i spędzaliśmy wieczory. Widoki na Camino del Norte są boskie, morze, klify, zieleń, góry… pola z mnóstwem krów, opuszczone domostwa i ogromna cisza i spokój. Umysł człowieka odpoczywa w każdej chwili, mimo iż czasem droga jest wymagająca, szczególnie podczas zejść, to te wszystkie fizyczne bóle są do przeżycia;) . Samo Santiago nie zrobiło na mnie większego wrażenia jednak uściśnięcie figury św. Jakuba i rozhuśtane ogromne Botafumeiro podczas Mszy, było dopełnieniem całej Drogi. Zdjęcia z Camino nawet w połowie nie oddają tego, co zobaczyłam, ani przeżyłam, jednak lubię je oglądać, są jakąś siłą napędową na szare dni… i na drodze do zmiany. Pozdrawiam słonecznie, Ola