To tak nie działa i nie zadziała. Nie ma co się łudzić –  a zanim zaczniemy, dobrze pomyśleć. I to właśnie teraz- przed –  jest na to najlepszy czas.

Nie od razu…

Sam wyjazd, sama organizacja, generuje stres. Czy samolot będzie na czas? Czy w aucie nie pęknie opona? Jak dzieci zniosą podróż? Czy biuro podróży wywiąże się z umowy? Korek, problem z pakowaniem, dzieci marudzą, pies się zrzygał, a partner od progu irytuje tak, że w sumie lepiej było nie ruszać się nigdzie.

 

Jeśli nasze oczekiwania są usztywnione jak gorset sprzed wieków, bardzo łatwo o lawinę emocji, która nie ułatwi nam wypoczynku. Rozgorączkowany, rozhuśtany umysł, zachowuje się jak łódka na pełnym morzu. W tym stanie łatwo o chorobę. Nie tylko morską. Planując wakacje – nie oczekujmy, że nagle, od poniedziałku, zatrzyma się i wskoczy na inne tory.

 

Hamowanie musi trwać, a jak wiemy z fizyki, im większa szybkość, tym silniejszy opór i droga niezbędna, aby się zatrzymać. Nie ma czarów. To się nie stanie samo, a zanim się stanie –  trzeba dać sobie chwilę na to aby zwolnić i odczuć konsekwencje tego stanu.

 

Momenty były? 

Kiedy staramy się ZA BARDZO, często coś nie wychodzi. Pojawiają się kłótnie, pretensje i frustracja. Miało być nadzwyczajnie, a jest tak sobie. Podobnie gdy plan zasłania właściwy cel.

Gdy ważniejsze stają się punkty do zrealizowania, samopoczucie uczestników leci na łeb, na szyję. 

Szczególnie istotne jest to w przypadku dzieci. One chcą po prostu z nami być i dobrze się bawić. Nie potrzebują zwiedzać ósmego muzeum, czy zaliczać piątej, niezbędnej atrakcji. Widzę to często na wakacjach i dotyczy ludzi w każdym wieku: “to grzech być w x i nie zobaczyć tego, opuścić tamto, nie zwiedzić, nie pojechać, po prostu siedzieć na tarasie”. Gucio nie grzech! Wakacje to nie jest projekt z ostrym deadlinem, ani akcja specjalna do zrealizowania w każdym punkcie. Wakacje nie  są od tego!

To co pamiętamy potem z tego czasu, to wcale nie monumentalne budowle, czy fantastyczne dzieła ludzkich rąk, ale własne ręce splecione w uścisku, atmosferę na brzegu morza, kiedy słońce zachodziło na horyzoncie, a nasze dzieciaki grzebały patykiem w piachu i przekrzykiwały szum fal. Takie momenty przywołujemy pod powiekami kiedy wracamy do domu.

To jest naprawdę ważne: reszta niech będzie tłem.

 

Jak nie zwariować na wakacjach? A TAK!

Połączyć to, co zerwane 

Prawda jest taka, że na co dzień żyjemy oddzieleni od rzeczywistości. Przynajmniej tej najbardziej realnej. Nie widzimy drzewa, nie słyszymy o co nas boli głowa, nie czujemy powiewu wiatru. To oddzielenie od siebie, od natury, szkodzi nam bardziej, niż nam się wydaje. Biegając jak chomik w kołowrotku, łatwo zapomnieć, że coś poza tym kołowrotkiem istnieje. Łatwo przegapić cały świat.

Wyjeżdżając na wakacje, warto zostawić go w domu. Nastawić się na bycie, a nie na działanie. Z tego rodzą się fantastyczne pomysły, naprawiają się nadwątlone relacje, zostają cudowne wspomnienia.Nie trzeba jechać na Mauritius, żeby to odnaleźć. Liczy się nie pokonana odległość, ale bliskość. Ta ze sobą, z rodziną, z tymi, na których nam najbardziej zależy.

Przyroda potrafi być wspaniałym terapeutą i cudowną nauczycielką. Aby nie zwariować na wakacjach, aby nie oszaleć w życiu, dobrze do niej wracać jak najczęściej, nie tylko na dwutygodniowym urlopie. Każde drzewo to pulsująca energią materia. Każdy las to miliony jeśli nie miliardy stworzeń. Ziemia, po której chodzimy gra i tańczy pod naszymi stopami. Świat żyje wraz z nami.

Wakacje, tak jak życie, mogą być czasem wzrastania, spokoju, radości, albo pasmem udręk.

Czego Wam najbardziej potrzeba? Czemu tego nie zaplanować? Czemu, po prostu sobie tego nie dać ?  Kiedy będzie dobry moment, żeby siebie i bliskich usłyszeć? Kiedy jeśli nie teraz?Odetchnij więc głęboko i zacznij jeszcze raz.   A planując nie myśl o tym co trzeba – ale o tym – czego Ci potrzeba i co warto.