Połącz kropki

Steve Jobs lubił opowiadać historię o łączeniu kropek. O tym, jak z pozoru nieistotne zdarzenia, słowa, gesty i obrazy, układają się w opowieść, której wcześniej nie sposób przewidzieć. Obraz, który na początku wydawał się nie mieć kompletnie żadnego znaczenia, nagle przedstawia się klarownie i czysto. Jest w tym wiele mądrości, podobnie jak w historii o gobelinie. 

Z kropkami jest podobnie. Jak na dziecięcej malowance: idziesz od jedynki do dwójki, potem do trójki i dalej, aż przed Twoimi oczami pojawia się coś czego nie oczekiwałeś. Kropki tworzą kształt. Kształt tworzy obraz, obraz opowiada historię, z historii płynie morał, morał jest jak kropka nad “I”.

Wszystko staje się jasne. Układa się w ciąg przyczynowo skutkowy. Zasłony opadają. Okazuje się, że życie ma sens. 
Jednak. 

Nie wszystko widać na pierwszy rzut oka. Nie wszystko jest oczywiste. Kiedy nadzieja leży odłogiem, dobrze pamiętać o kropkach. I o tym, że czasami trzeba chwilę poczekać na sens. Złapać dystans –  odejść od obrazu –  zobaczyć co ma nam do przekazania naprawdę.

Do tego potrzeba cnoty cierpliwości, ale im jestem starsza, tym bardziej czuję, że życie to nie wyścig.

Tym bardziej przemawia do mnie historia o ukrytym sensie.

Bez jedynki, dwójki, trójki i punktu numer 77, którego szczerze nienawidziłam, nie byłabym dziś tu gdzie jestem.

Życie jest bogate i pełne niespodzianek.

Moja droga jest długa i nieraz zaskakują mnie na niej zakręty, zawijasy, niespodziewane nawrotki, ale jednak, mimo wszystko, prowadzi do przodu.

Ma sens.

Jednak.

Gdybym miała Ci powiedzieć dziś TYLKO JEDNO zdanie byłoby to to:

Łącz kropki. Nie zgubisz drogi.

****