Dlaczego kobiecy gniew jest tak trudno wyrazić, a innym znieść?

Kobiety przez całe wieki, jeśli nie epoki nie miały prawa głosu, nie miały też prawa do słusznego gniewu. Dziś pokłosiem tego jest to, że gniew jest wielu z nas trudno wyrazić, a innym znieść. Gniew i złość są ważne i mamy do nich prawo. Jeśli nie są wyrażane zbyt długo, mogą jednak wybuchnąć jak przysłowiowy granat, na oślep. Żeby móc dać im ujście, trzeba je jednak w sobie rozpoznać i nazwać. Dlaczego nie zawsze to potrafimy, dlaczego kobiecy gniew budzi takie emocje, choćby teraz?

Byłam grzeczną dziewczynką. To wyznanie jest moje, chociaż jestem pewna, że podpisałoby się pod nim większość z nas. Bałam się oceny. Bałam się wykluczenia, bałam się zajęcia stanowiska i wcale nie wstydzę się dziś tego strachu.

Kultura, kościół, społeczeństwo tresowały nas przez wieki. Jeśli ktoś uważa, że można z tym zerwać w jednej sekundzie, że moc tego wpływu jest bez znaczenia, jest naiwny. Nosimy w naszych umysłach i komórkach ciała strach przed samotnością, strach przed wyrzuceniem z kręgu wspólnoty, nawet strach przed śmiercią z powodu bycia innym, inną.

Tego doświadczaliśmy, doświadczałyśmy jako kobiety przez tysiąclecia. Dostałyśmy to w spadku po naszych matkach, babkach i prababkach. W końcu to czarownice topiono, w końcu to głównie kobiety były poddawane opresji, nie miały prawa decydować o sobie, były poza kręgami wielkich wpływów i majątków ( chociaż tam także), co najwyżej monetą przetargową i “towarem” matrymonialnym.  Dlatego dziś kobiecy gniew budzi takie emocje, dlatego jest tak niecodziennym widokiem i z tego właśnie powodu tak bardzo niektórych szokuje.

Świat nie przywykł do kobiecego gniewu

Dziś  kiedy zdarzyło się, że kobiety na ulicach krzyczały “wypierdalać”  dla wielu osób ten przekaz nie był przejawem słusznego gniewu, ale wulgarności. Tej krytyce sekundują nieraz same kobiety, bo jak to często bywa, najwierniejszymi obrońcami zastałych reguł są najczęściej Ci, którzy zgodnie z nimi żyją.

“Jesteś wulgarna”- usłyszałam od kobiety, która powinna stanąć po stronie kobiet, bo sama była kiedyś w takiej sytuacji, sama doświadczyła w życiu momentów, kiedy powiedzenie, “basta” , “stop” czy właśnie “won, wypierdalaj”, było jedynym słusznym sposobem postawienia granic. Jakby wulgarność była najgorszym grzechem, jakby gniew można było wyrażać tylko w sposób określony jakąś ramą, jakby na wyrażanie złości był tylko jeden, jedynie słuszny słownik, którym mamy prawo się posługiwać.

Świat nie przywykł do kobiecego gniewu, ale wreszcie, jak sądzę, ma okazję się z nim zmierzyć i go zaakceptować. Jeśli tego nie zrobi, skutki będą takie jak po wybuchu granatu, a że on wybuchnie kiedyś, gdzieś, tego jestem pewna równie bardzo jak tego że dwa plus dwa równa się cztery. Nie da się już dziś zamknąć kobietom ust.

Nie da się powiedzieć: “nie masz prawa”. Dziwię się, bardzo się dziwię tym, którzy w to wierzą, bo są naiwni i ślepi, a młode pokolenie, które rośnie w naszych domach, nie będzie już pokoleniem “grzecznych dziewczynek”, którym da się wmówić, że nie mają prawa. Przynajmniej w jakiejś części. To już się dzieje. Tego nie da się zatrzymać.

Grafika – Madnezz

Kiedy mężczyzna się złości jest charakterny, kiedy kobieta się złości, jest wulgarną kurewką

Zauważcie jak różnie ocenia się gniew męski i kobiecy. Jak duże jest przyzwolenie na agresywnych ( mówi się nawet często charyzmatycznych! ) liderów, których gniew i furia mogą ponieść. Tymczasem kobiety określa się w taki sposób i to kobiecego gniewu społeczeństwo nie akceptuje. Zobaczcie jaki przekaz za tym idzie.

Przyjrzyjcie się temu językowi. Kiedy chce się obrazić kobietę naprawdę mocno, dotknąć ją do żywego, odwołuje się do jej seksualności. 

Czy Ciebie ktoś nazwał kurwą? Mnie tak. Co gorsza, zrobiła to także inna kobieta. “Patriarchat od lat wychowuje sobie posłuszne dzieci. Tresuje je lękiem i karą. Wpaja martyrologię i cierpiętnictwo, ogranicza seksualności do prokreacji, radość życia w wolności czyniąc grzechem” -pisze dziś terapeutka Gestalt Małgosia Rychter – Kita.

Przyjrzyjcie się dla siebie tej różnicy i nie dajcie się zawstydzać i obrażać. Kiedy przestaniemy wstydzić się swojego gniewu, złości, swojej furii, nagle może się okazać, że tym, którzy nas z tego powodu piętnują, wypadnie z rąk cały oręż.

___________

Po więcej inspiracji zajrzyj do moich książek. Znajdziesz je TUTAJ.